کاش شاعر میشدم مثل تو
تا هر وقت دلم گرفت بیرحمی های روزگار را ترانه کنم
تا هر وقت دلم گرفت بغض های خورده و ناخورده را غزل غزل بهانه کنم
تا هر شب که دلم گرفت قافیه ها را درگیر دلتنگی کنم و به تقدیر شعر بسپارم
اما من شاعر نیستم و شعر آرزوی محالی است در تقدیر سوخته ام
عاشقانه های من در غربت تبدار لحظه ها با سکوتی بی تفسیر معصومانه میمیرد
و من تمام میشوم یکروز روی شانه هایی که هیچگاه از سنگینی عشق نلرزیده اند
"من تمام میشوم بی شعر"
برچسب:
نویسنده: هستی بختیاری
تاريخ: چهارشنبه
17 آبان
1396 ساعت: 18:16